En ineens sloeg het besef in; waarom ik houd van surrealistische kunst.

kyle-thompson

foto: Kyle Thompson

Het gebeurde onderweg, ik reed in de auto over een industrieterrein. Ik zag een familie spullen inladen. Binnen de nanoseconde dat ik ze zag had ik de hele familie in een hokje gestopt. En dat terwijl ik een volstrekte weerzin heb tegen hokjes. Waarom gebeurt dat?

Ik had het niet eens goed kunnen zien, alleen een flits in het voorbijgaan. Ik kan daarna prima rationeel bedenken dat het nergens op slaat, alleen bestaat in mijn eigen hoofd.

Toen bedacht ik me, we zijn geprogrammeerd. Om in die nanoseconde een situatie in te kunnen schatten. We zien een beeld, onze hersenen gaan razendsnel alle opgeslagen beelden af om het geziene mee te kunnen vergelijken. Een scan van een fractie van een seconde.

Het beeld is bekend, vormt geen gevaar, wordt keurig ingedeeld in een hokje.

creatieve-fotografie-jennipenni-photography

foto: Jenni Penni 

En daar sloeg het besef in: dáárom houd ik van surrealistische kunst. Je kijkt, je zoekt, maar wordt gedwongen stil te houden en goed te kijken. Vervreemding is het toverwoord.

surreal-04

foto: Philippe Ramette

Er wordt gespeeld met de jou in je hoofd bekende beelden. Ze worden uit hun context gerukt. Ineens is er geen hokje om het in te stoppen. Dus, waartoe word je gedwongen?

Kylli Sparre

foto: Kylli Sparre 

Te kijken. Naar wat je ziet. Los van bestaande conventies.

En daar slaat het terug op mijzelf, op wat ik belangrijk vind. Anders leren kijken, je afvragen waarom iets is zoals het is, of het ook anders zou kunnen. Onconventioneel en met een open blik naar de wereld kijken.

En dát komt in het echte leven dan weer bijzonder goed van pas.